دانلود کتاب ++c دایتل

لینک دانلود :دانلود کتاب ++c دایتل ویرایش 5 فارسی

برنامه نویسی برای socket

• انواع سوکت ها :

در میان سوکت ها دو نوع سوکت وجود دارند که از همه مهم ترند :

• 1.سوکت های نوع استریم که سوکتهای Connection Oriented نامیده می شود.(مبتنی بر TCP)
• 2.سوکت های نوع دیتاگرام که سوکتهای Connectionless نامیده می شود.(مبتنی بر UDP)

سوکت های نوع استریم خیلی مطمین تر از نوع دیتاگرام هستند یعنی در نوع اول داده ها با رعایت ترتیب و مطمین با نظارت کافی بر خطاهای احتمالی مبادله می شوند ولی در نوع دوم هیچگونه تضمینی برای ترتیب و ارسال داده ها به طور کامل وجود ندارد.

• Server/Client :

با این موضوع اشنا هستید که هر ارتباطی دو طرفه است. این ارتباط از یک طرف درخواست می شود و طرف دوم ارتباط را می پذیرد (می تواند رد کند) تا از این طریق بتوانند مبادله داده ها و اطلاعات کنند. برنامه ی شروع کننده ارتباط ( در خواست کننده ارتباط ) را برنامه مشتری (Client) می نامند یعنی این برنامه به دنبال برنامه ای است که با ان مبادله داده کند. برنامه ای که این درخواست را قبول یا رد می کند برنامه سرویس دهنده (Server) می گویند.یعنی این برنامه منتظر درخواست می ماند تا در صورت پیدا کردن مشتری با ان ارتباط برقرار کند. نکته: در یک ارتباط برنامه مشتری بیشتر نیازمند داده ها و اطلاعات است و برنامه سرویس دهنده این داده ها و اطلاعات را در اختیار برنامه مشتری قرار می دهد.

• نوشتن برنامه سرویس دهنده:

پس از اشنا شدن با کلیت کار نوشتن کد را شروع می کنیم اولین کار نوشتن برنامه ی سرویس دهنده است در اینجا مختصر با نحوه نوشتن این برنامه و توابع مطلق به سرویس دهنده اشنا می شوید.

• 1. باید یک سوکت برای ارتباط اماده کنیم. این سوکت می تواند از نوع سوکت استریم یا دیتاگرام باشد. که مطمعنا ما از نوع استریم استفاده می کنیم.

import socket
socket = socket.socket(socket.AF_INET, socket.SOCK_STREAM)

توضیح: ارگومان اولی که متد سوکت گرفته(یعنی AF_INET) برای مشخص کردن خانواده پروتوکل است و چون پروتوکل مورد بحث ما TCP/IP است این تابع ثابت است.

• 2. بعد از باز کردن سوکت باید به ان یک شماره پورت اختصاص دهیم تا برنامه مشتری به ان متصل شود.

می توانیم یک ادرس هاست هم به ان اختصاص دهیم

socket.bind((HOST, PORT))

• 3. مرحله بعد پذیرفتن تقاضاهای ارتباط است این تقاضاها می تواند به تعداد متعددی باشد. که ما باید تعداد پذیرفتن تقاضا را تعیین کنیم.

نکته: این مطلب یادتان باشد که پذیرش تقاضای ارتباط به معنی پذیرفتن داده نیست بلکه فضای لازم برای ارسال و دریافت داده ایجاد می کند.

socket.listen(1)

• 4. با استفاده از تابع accept() می توانید تقاضاهای معلق را در صورت وجود به برنامه شما معرفی کند.

socket.accept()

• 5. از توابع send() و recv() برای ارسال و دریافت داده می توان استفاده کرد.

• نوشتن برنامه مشتری:

پس از نوشتن برنامه سرویس دهنده و اجرای ان برنامه منتظر یک درخواست می ماند و این درخواست از طرف برنامه مشتری می باشد که در اینجا مختصر با نحوه نوشتن برنامه مشتری و توابع مطلق به ان اشنا می شوید.

• 1. همانند برنامه سرویس دهنده برنامه مشتری هم باید یک سوکت باز کند تا برنامه سرویس دهنده بتواند با ان ارتباط داشته باشد(برای ارسال و دریافت داده)

import socket
socket = socket.socket(socket.AF_INET, socket.SOCK_STREAM)

• 2. در ادامه ما باید یک درخواست به برنامه سرویس دهنده ارسال کنیم تا اگر اماده باشد اجازه متصل شدن ما به سرویس دهنده را بدهد.

socket.connect((HOST, PORT))

• 3. از توابع send() و recv() برای ارسال و دریافت می توان استفاده کرد.

• مثال :

این مسایلی که در بالا توضیح داده شد بسیار اسان بود ولی بحث سوکت به این اسانی که من توضیح دادم نیست .توضیح من شما را با کلیت کار اشنا کرد. برای اینکه یکم بیشتر در مورد این موضوعی که شروع کردیم بفهمید بهتره کد زیر را مطالعه کنید.

# Echo server program
import socket

HOST = ''                 # Symbolic name meaning the local host
PORT = 50007              # Arbitrary non-privileged port
s = socket.socket(socket.AF_INET, socket.SOCK_STREAM)
s.bind((HOST, PORT))
s.listen(1)
conn, addr = s.accept()
print 'Connected by', addr
while 1:
    data = conn.recv(1024)
    if not data: break
    conn.send(data)
conn.close()
# Echo client program
import socket

HOST = 'localhost'    # The remote host
PORT = 50007              # The same port as used by the server
s = socket.socket(socket.AF_INET, socket.SOCK_STREAM)
s.connect((HOST, PORT))
s.send('Hello, world')
data = s.recv(1024)
s.close()
print 'Received', `data`

یه مثال دیگه ای که یکم پیچیده تره...

# Echo server program
import socket
import sys

HOST = ''                 # Symbolic name meaning the local host
PORT = 50007              # Arbitrary non-privileged port
s = None
for res in socket.getaddrinfo(HOST, PORT, socket.AF_UNSPEC, socket.SOCK_STREAM, 0, socket.AI_PASSIVE):
    af, socktype, proto, canonname, sa = res
    try:
	s = socket.socket(af, socktype, proto)
    except socket.error, msg:
	s = None
	continue
    try:
	s.bind(sa)
	s.listen(1)
    except socket.error, msg:
	s.close()
	s = None
	continue
    break
if s is None:
    print 'could not open socket'
    sys.exit(1)
conn, addr = s.accept()
print 'Connected by', addr
while 1:
    data = conn.recv(1024)
    if not data: break
    conn.send(data)
conn.close()
# Echo client program
import socket
import sys

HOST = 'localhost'    # The remote host
PORT = 50007              # The same port as used by the server
s = None
for res in socket.getaddrinfo(HOST, PORT, socket.AF_UNSPEC, socket.SOCK_STREAM):
    af, socktype, proto, canonname, sa = res
    try:
	s = socket.socket(af, socktype, proto)
    except socket.error, msg:
	s = None
	continue
    try:
	s.connect(sa)
    except socket.error, msg:
	s.close()
	s = None
	continue
    break
if s is None:
    print 'could not open socket'
    sys.exit(1)
s.send('Hello, world')
data = s.recv(1024)
s.close()
print 'Received', `data`

ساده ترين دستورالعمل mov است که دارای دو عملوند است. اين دستورالعمل محتوای دومين عملوند خود را در اولين کپی می کند. فرم کلی آن به صورت زير است:

mov Dest, Source

دستور mov يک کپی از Source را گرفته و آنرا در Dest ذخيره می کند. محتوای Source بعد از اجرای دستور تغيير نمی کند ولی مقدار قبلی Dest رونويسی می شود.

دستور mov مشابه دستور انتساب در زبان های سطح بالا است ( Dest := Source; در زبان Pascal يا Dest=Source; در زبان C).

با توجه به نوع عملوندها، انواع مختلفی از دستورالعمل mov را می توان داشت. متداولترین آنها عبارتند از:

چند موضوع مهم درباره دستور mov را باید همواره بخاطر داشت:

مثال. دستور زيرداده فوری 10h را به اندازه يک کلمه گسترش داده و در محلی که BX به آن اشاره می کند ذخيره می کند.

mov word ptr [bx], 10h

مثال. دستورات زير داده فوری 40h را در ثبات سگمنت ES ذخيره می کند. ثبات AX به عنوان واسطه بکار رفته است. هر کدام از ثبات همه منظوره را می توان به جای AX بکار برد.

mov AX, 40h
mov ES, AX

دستور mov روی هيچکدام از فلگ ها تاثيری ندارد.

دستورالعمل xchg محتوای دو عملوند خود را جابجا می کند. فرم کلی آن به صورت زير است:

xchg Operand1, Operand2

مقدار هردو عملوند در اثر اجرا تغيير می کند.

چهار شکل خاص برای اين دستور وجوددارد:

ترتيب علموندها اهمیت ندارد. می توانید xchg mem,reg یا xchg reg,mem را بنویسید نتیجه فرقی ندارد. اکثر اسمبلرها بطور خودکار کد کوتاهتر را انتخاب می کنند.

هردو عملوند باید یک اندازه باشند.

دستور xchg روی هيچيک از فلگ ها تاثیر نمی گذارد.

دستورالعمل (load effective address) lea برای مقداردهی اشاره گرها استفاده می شود. فرم خاص آن به صورت زیر است:

lea register16, memory

اين دستور آدرس موثر يک محل خاص از حافظه را درون یک ثبات همه منظوره ذخيره می کند. منظور از آدرس موثر آدرس نهائی حافظه بعد از کلیه محاسبات آدرسی است.

مثال. دستور زير مقدار 1234h را در ثبات AX قرار می دهد.

lea AX, DS:[1234h]

دستور mov ax, immediate data هم همین عمل را انجام می دهد. تفاوت آنها در اين است که دستورالعمل lea محاسبه آدرسی و انتقال داده را همزمان انجام می دهد.

مثال. دستور زير آدرس حاصل از محاسبه BP+SI+4 را درثبات AX قرار می دهد. ابتدا مقادير را بهم جمع کرده سپس در ثبات منتقل می کند.

lea bx, 4[bp+si]

دستورالعمل lea روی فلگ ها تاثير ندارد.

یاس یعنی بوی دل بوی بهشت

محاسبه مجموع مربعات یک عدد به زبان پایتون

Val=raw_input('please enter a number:')

num=int(num)

sum=0

while num>0:

r=num%10

sum=sum+r**2

num=num/10

print sum